Πέμπτη, Μαΐου 31, 2007

Πόσα

ξέρεις αλήθεια?
Πόσες ματιές έχεις αναλύσει?
Πόσες κινήσεις έχεις ψάξει?
Πόσα μισόλογα έχεις κατανοήσει?
Πόσα είναι αυτά που βαθιά μέσα σου ξέρεις, χωρίς ποτέ να έχεις ακούσει?

Πόση αλήθεια μπορείς να αντέξεις?
Αν έρθει μια μέρα που οι σκέψεις θα πάψουν να είναι μυστικές, που οι κραυγές θα σταματήσουν να είναι σιωπηλές
- μόνο οι σιωπές θα παραμένουν ένοχες -
τι θα κάνεις?

Συγνώμη που δεν μπορώ να προγραμματίσω τα αισθήματά μου.
Συγνώμη που δεν υπάρχουν μαγικά κουμπάκια να τα πατάω και αυτόματα να αρχίζω ή να σταματάω να νιώθω.
Συγνώμη που σε κάτι τέτοια πράγματα δεν χωράει λογική.
Συγνώμη που αισθάνομαι, που έχω προτιμήσεις, που (δεν) μιλάω, που ερωτεύομαι, που αγαπάω! Συγνώμη!

πόσα μυστικά μπορείς να αντέξεις?
Ως πότε θα σκοτώνεις τις λέξεις σου πριν προλάβουν να ειπωθούν?
Ως πότε θα κρύβεις τα χρώματα, τα μάτια, το γέλιο σου?
Ως πότε θα προσπαθείς να τινάξεις από πάνω τους τη μυρωδιά του?

Θα κάνεις μια προσπάθεια λες?
Θα πεις όσα έχεις να πεις?
Θα ανοίξεις διάπλατα πόρτες, παραθυρόφυλλα, κουρτίνες να δούμε τι θα γίνει?
Να ανακαλύψουμε που έγκειται η αγάπη...
Ως που φτάνει...

ότι και να πεις, όσα και αν κάνεις
πότε είναι λίγο? πότε γίνεται πάρα πολύ?

ξέρεις τι θέλεις. Πότε θα αρχίσεις να το διεκδικείς?
Ξημερώνει και νυχτώνει άλλη μια μέρα.
Πόσα όνειρα, πόσα χάδια, πόσες αγκαλιές θα πνίξεις σήμερα?