Κυριακή, Μαΐου 20, 2007

Ματ σε 3 κινήσεις.

Ξεκινάμε? Τι λες?
Θα πάω πρώτη εγώ.
Με κούρασαν τα σταυρόλεξα.
Μοναχικό παιχνίδι.
Για έναν.
Έχεις προσπαθήσει να το δεις ποτέ ομαδικά?
Να, ας πούμε, αν βάλω εγώ μια λέξη...
Θα προσπαθήσεις να βρεις μια άλλη που να ταιριάζει
με ένα από τα γράμματα της δικιάς μου?
Σίγουρα?
Τα κουτάκια γεμίζουν με γράμματα.
Τα γράμματα σχηματίζουν λέξεις.
Οι έννοιές τους δεν είναι πάντα φωτεινές και όμορφες.
Όσο πλησιάζεις προς το κέντρο -μη! πρόσεχε!- ΚΑΙΕΙ!
Παίζεις με τη φωτιά? Αντέχεις ρε?
Έχεις δει ποτέ ένα σταυρόλεξο ολοκληρωμένο?

Το ουράνιο τόξο, υπάρχει.
Είναι μπροστά, απέναντί σου.
Το νιώθεις. Νομίζεις πως το βλέπεις, αλλά δεν είσαι και σίγουρος.
Θες να το φτάσεις όμως.
Η διαδρομή σου μοιάζει μεγάλη, μα ίσως είναι μικρότερη απ' όσο νομίζεις.
Όχι, δεν είπα πιο εύκολη.
Δεν είμαστε εδώ για τα εύκολα.


ΧΑ!
Είπες θα τη βρούμε την άκρη.
Μαζί ή χώρια. Θα τη βρούμε.
Και μετά, ή πριν, δεν έχει και τόση σημασία...
σε μια απ' τις τσάρκες σου πήγες και βρήκες ένα καινούργιο, χρωματιστό πίνακα.
Βούτηξες για λίγο μέσα του και οι αποχρώσεις του, έσπασαν το γκρίζο της μέρας σου, είπες.
Καλά έκανες. Μπράβο σου.
Στον πίνακα αυτόν όμως, εγώ δεν χωράω.


Έχω και εγώ μαρκαδόρους ξέρεις. Να, εδώ μέσα είναι.
Τι είπες? Δεν τους βλέπεις?
Mα αφού εσύ πρώτος μου τους έδειξες.
Καλά τα χρώματα των άλλων, αλλά ας τα κρατήσουν για την πάρτη τους.
Εγώ θα πάρω τα δικά μου και θα αρχίσω να ζωγραφίζω.
Έχει μπόλικα χαρτιά. Άμα θες, τσάκωσε ένα κι εσύ, έλα κάτσε παρεούλα, και ξεκίνα.
Αν πάλι όχι... χρωμάτισε τον κόσμο σου μόνος σου.
Δρόμος της επιστροφής δεν ξέρω αν υπάρχει. Και να σου πω την αλήθεια δεν με νοιάζει κιόλας.
Μπροστά απλώνεται ο δρόμος της εξέλιξης. Αυτόν λέω να ακολουθήσω.
Για πε λοιπόν...
μέσα τι λέει?