Παρασκευή, Μαΐου 11, 2007

Μετά το πριν...

...και πριν το τώρα
Και λίγο πριν δύσει ο ήλιος και έρθει η μέρα...
Αναζητώ τις σκέψεις μου.
Ανάμεσα σε κουρτίνες καπνών,
στόρια αναθυμιάσεων και μεταξύ μιας ελαφριάς θολούρας
που πλανιέται στον αέρα, καταφέρνω και τις εντοπίζω

μέσα σ' ένα καλειδοσκόπιο.




Χιλιάδες χρώματα ανακατεύονται.
Άπειρα, ακανόνιστα σχήματα, μπλέκονται το ένα μέσα στο άλλο.
Μικραίνουν, μεγαλώνουν, ξαναμικραίνουν, χορεύουν, απλώνονται.
Συσπειρώνονται και χάνονται και εμφανίζονται άλλα, καινούργια
αφηρημένα σχήματα να πάρουν τη θέση τους.






Κι εμείς πότε εδώ, πότε εκεί και πότε ακόμα πιο πέρα...

μ' έναν ήλιο μπλε και ένα κόκκινο φεγγάρι
Προσπαθούμε να βρούμε το δρόμο μας μέσα στους λαβυρίνθους που σχηματίζουν.
Ξεκινάμε το κυνήγι του θησαυρού, αναζητώντας την άκρη του ουράνιου τόξου.
Πιανόμαστε από το χέρι


- πόσο τυχαία άραγε? -



μα ακόμα διστάζουμε

να περπατήσουμε παρέα.





Εκείνη τη νύχτα που αποφάσισες να κρύψεις τους ήχους σου σ' ένα κουτί, για να ξεφύγεις έστω για λίγο από την απομόνωσή σου,
δεν ήθελες να μείνεις μόνος σου, είχες πει.
Κι εγώ δεν μπόρεσα να σου πω πως...
θέλω να είσαι μαζί μου.








Πόσοι άραγε μπορούν να ακούσουν τους ήχους του βυθού?
Εσύ μπορείς. Το κάνεις. Το ξέρω.
Κι εγώ θα μπορούσα.
Θα μ' αφήσεις?

Θέλω στη θάλασσά σου να βουτήξω σαν μικρό παιδί. Να κρατήσω την ανάσα μου όσο περισσότερο αντέχω και την στιγμή της ανάδυσης, το χαμόγελό σου θα γίνεται ο ήλιος μου.


Αν χαθώ εκεί μέσα θα με ψάξεις?
Και αν με ψάξεις, θα με βρεις?
Αν με βρεις, θα χαρείς?


Να θυμάσαι...
η θάλασσά σου ίσως είναι μικρή.
Μα μεγαλώνοντας ενώνεται με τους ωκεανούς.
Μπορεί να ξεγλιστρύσω.

Πάντως κάνε μου μια χάρη
- μην ξεχάσεις –










Αν με βρεις, πες μου και μένα που ήμουν.