Πέμπτη, Μαΐου 31, 2007

Πόσα

ξέρεις αλήθεια?
Πόσες ματιές έχεις αναλύσει?
Πόσες κινήσεις έχεις ψάξει?
Πόσα μισόλογα έχεις κατανοήσει?
Πόσα είναι αυτά που βαθιά μέσα σου ξέρεις, χωρίς ποτέ να έχεις ακούσει?

Πόση αλήθεια μπορείς να αντέξεις?
Αν έρθει μια μέρα που οι σκέψεις θα πάψουν να είναι μυστικές, που οι κραυγές θα σταματήσουν να είναι σιωπηλές
- μόνο οι σιωπές θα παραμένουν ένοχες -
τι θα κάνεις?

Συγνώμη που δεν μπορώ να προγραμματίσω τα αισθήματά μου.
Συγνώμη που δεν υπάρχουν μαγικά κουμπάκια να τα πατάω και αυτόματα να αρχίζω ή να σταματάω να νιώθω.
Συγνώμη που σε κάτι τέτοια πράγματα δεν χωράει λογική.
Συγνώμη που αισθάνομαι, που έχω προτιμήσεις, που (δεν) μιλάω, που ερωτεύομαι, που αγαπάω! Συγνώμη!

πόσα μυστικά μπορείς να αντέξεις?
Ως πότε θα σκοτώνεις τις λέξεις σου πριν προλάβουν να ειπωθούν?
Ως πότε θα κρύβεις τα χρώματα, τα μάτια, το γέλιο σου?
Ως πότε θα προσπαθείς να τινάξεις από πάνω τους τη μυρωδιά του?

Θα κάνεις μια προσπάθεια λες?
Θα πεις όσα έχεις να πεις?
Θα ανοίξεις διάπλατα πόρτες, παραθυρόφυλλα, κουρτίνες να δούμε τι θα γίνει?
Να ανακαλύψουμε που έγκειται η αγάπη...
Ως που φτάνει...

ότι και να πεις, όσα και αν κάνεις
πότε είναι λίγο? πότε γίνεται πάρα πολύ?

ξέρεις τι θέλεις. Πότε θα αρχίσεις να το διεκδικείς?
Ξημερώνει και νυχτώνει άλλη μια μέρα.
Πόσα όνειρα, πόσα χάδια, πόσες αγκαλιές θα πνίξεις σήμερα?

Κυριακή, Μαΐου 20, 2007

Ματ σε 3 κινήσεις.

Ξεκινάμε? Τι λες?
Θα πάω πρώτη εγώ.
Με κούρασαν τα σταυρόλεξα.
Μοναχικό παιχνίδι.
Για έναν.
Έχεις προσπαθήσει να το δεις ποτέ ομαδικά?
Να, ας πούμε, αν βάλω εγώ μια λέξη...
Θα προσπαθήσεις να βρεις μια άλλη που να ταιριάζει
με ένα από τα γράμματα της δικιάς μου?
Σίγουρα?
Τα κουτάκια γεμίζουν με γράμματα.
Τα γράμματα σχηματίζουν λέξεις.
Οι έννοιές τους δεν είναι πάντα φωτεινές και όμορφες.
Όσο πλησιάζεις προς το κέντρο -μη! πρόσεχε!- ΚΑΙΕΙ!
Παίζεις με τη φωτιά? Αντέχεις ρε?
Έχεις δει ποτέ ένα σταυρόλεξο ολοκληρωμένο?

Το ουράνιο τόξο, υπάρχει.
Είναι μπροστά, απέναντί σου.
Το νιώθεις. Νομίζεις πως το βλέπεις, αλλά δεν είσαι και σίγουρος.
Θες να το φτάσεις όμως.
Η διαδρομή σου μοιάζει μεγάλη, μα ίσως είναι μικρότερη απ' όσο νομίζεις.
Όχι, δεν είπα πιο εύκολη.
Δεν είμαστε εδώ για τα εύκολα.


ΧΑ!
Είπες θα τη βρούμε την άκρη.
Μαζί ή χώρια. Θα τη βρούμε.
Και μετά, ή πριν, δεν έχει και τόση σημασία...
σε μια απ' τις τσάρκες σου πήγες και βρήκες ένα καινούργιο, χρωματιστό πίνακα.
Βούτηξες για λίγο μέσα του και οι αποχρώσεις του, έσπασαν το γκρίζο της μέρας σου, είπες.
Καλά έκανες. Μπράβο σου.
Στον πίνακα αυτόν όμως, εγώ δεν χωράω.


Έχω και εγώ μαρκαδόρους ξέρεις. Να, εδώ μέσα είναι.
Τι είπες? Δεν τους βλέπεις?
Mα αφού εσύ πρώτος μου τους έδειξες.
Καλά τα χρώματα των άλλων, αλλά ας τα κρατήσουν για την πάρτη τους.
Εγώ θα πάρω τα δικά μου και θα αρχίσω να ζωγραφίζω.
Έχει μπόλικα χαρτιά. Άμα θες, τσάκωσε ένα κι εσύ, έλα κάτσε παρεούλα, και ξεκίνα.
Αν πάλι όχι... χρωμάτισε τον κόσμο σου μόνος σου.
Δρόμος της επιστροφής δεν ξέρω αν υπάρχει. Και να σου πω την αλήθεια δεν με νοιάζει κιόλας.
Μπροστά απλώνεται ο δρόμος της εξέλιξης. Αυτόν λέω να ακολουθήσω.
Για πε λοιπόν...
μέσα τι λέει?

Παρασκευή, Μαΐου 11, 2007

Μετά το πριν...

...και πριν το τώρα
Και λίγο πριν δύσει ο ήλιος και έρθει η μέρα...
Αναζητώ τις σκέψεις μου.
Ανάμεσα σε κουρτίνες καπνών,
στόρια αναθυμιάσεων και μεταξύ μιας ελαφριάς θολούρας
που πλανιέται στον αέρα, καταφέρνω και τις εντοπίζω

μέσα σ' ένα καλειδοσκόπιο.




Χιλιάδες χρώματα ανακατεύονται.
Άπειρα, ακανόνιστα σχήματα, μπλέκονται το ένα μέσα στο άλλο.
Μικραίνουν, μεγαλώνουν, ξαναμικραίνουν, χορεύουν, απλώνονται.
Συσπειρώνονται και χάνονται και εμφανίζονται άλλα, καινούργια
αφηρημένα σχήματα να πάρουν τη θέση τους.






Κι εμείς πότε εδώ, πότε εκεί και πότε ακόμα πιο πέρα...

μ' έναν ήλιο μπλε και ένα κόκκινο φεγγάρι
Προσπαθούμε να βρούμε το δρόμο μας μέσα στους λαβυρίνθους που σχηματίζουν.
Ξεκινάμε το κυνήγι του θησαυρού, αναζητώντας την άκρη του ουράνιου τόξου.
Πιανόμαστε από το χέρι


- πόσο τυχαία άραγε? -



μα ακόμα διστάζουμε

να περπατήσουμε παρέα.





Εκείνη τη νύχτα που αποφάσισες να κρύψεις τους ήχους σου σ' ένα κουτί, για να ξεφύγεις έστω για λίγο από την απομόνωσή σου,
δεν ήθελες να μείνεις μόνος σου, είχες πει.
Κι εγώ δεν μπόρεσα να σου πω πως...
θέλω να είσαι μαζί μου.








Πόσοι άραγε μπορούν να ακούσουν τους ήχους του βυθού?
Εσύ μπορείς. Το κάνεις. Το ξέρω.
Κι εγώ θα μπορούσα.
Θα μ' αφήσεις?

Θέλω στη θάλασσά σου να βουτήξω σαν μικρό παιδί. Να κρατήσω την ανάσα μου όσο περισσότερο αντέχω και την στιγμή της ανάδυσης, το χαμόγελό σου θα γίνεται ο ήλιος μου.


Αν χαθώ εκεί μέσα θα με ψάξεις?
Και αν με ψάξεις, θα με βρεις?
Αν με βρεις, θα χαρείς?


Να θυμάσαι...
η θάλασσά σου ίσως είναι μικρή.
Μα μεγαλώνοντας ενώνεται με τους ωκεανούς.
Μπορεί να ξεγλιστρύσω.

Πάντως κάνε μου μια χάρη
- μην ξεχάσεις –










Αν με βρεις, πες μου και μένα που ήμουν.