Τρίτη, Απριλίου 03, 2007

Στο όριο

Πολύ νωρίς...
Τότε - δεν ήξερα καν! πως υπάρχεις.
Τις μέρες...
Ισορροπώ σαν ακροβάτης στα όριά μου.
Ένα βήμα από τη μία και πέφτω.
Ένα βήμα από την άλλη και απογειώνομαι.
Προς τα που πρέπει να πάω;
Τις μέρες...
Το σκοτάδι βάφεται κάθε φορά με διαφορετικό χρώμα κι έρχεται να κρυφτεί μέσα στο μυαλό μου.
Ο ήλιος ρίχνει ανελέητα τις ακτίνες του πάνω μου.
Δεν το θέλω.
Δεν μπορώ να κρυφτώ.
Δεν θέλω να κρυφτώ.
Τις μέρες...
Οι μελωδίες μου αιωρούνται κενές. Αναζητούν συντροφιά.
Μοιάζουν - είναι - τόσο άδειες έτσι μόνες τους.

Τις νύχτες...
Κάνω ένα σάλτο και πέφτω.
Και λίγο πριν την πρόσκρουση μπορώ και απογειώνομαι.
Πάλι.
Τις νύχτες...
Το φως γίνεται φίλος μου και μ' αγκαλιάζει.
Έχω ακόμα νωπή τη μυρωδιά και τη γεύση σου στα δάχτυλά μου.
Τις νύχτες...
Στα όνειρά μου, οι μελωδίες μου βρίσκουν την παρέα τους.
Κι εγώ, τις απαντήσεις μου.

Πολύ αργά...
Ή μήπως όχι;