Κυριακή, Μαρτίου 25, 2007

Ταξιδεύοντας...

Είχα ξεχάσει πως είναι να χορεύεις...
Όταν καταφέρνεις μετά από πολύ κόπο και προσπάθεια και κάνεις μια μαγική κίνηση, σαν να πετάς...
δεν είναι αγαλλίαση, ούτε ικανοποίηση,
δεν είναι καν χαρά
Είναι όλα αυτά μαζί. Και άλλα τόσα. Δεν περιγράφονται. Μόνο να τα νιώσεις μπορείς.
***
Μπαίνεις μέσα και οι πόρτες δεν κλείνουν και γύρω κόσμος πολύς πάρα πολύς κόσμος και σχεδόν δεν αναπνέεις και κάπου εκεί μέσα στην βοή που θες να κλείσεις απέξω και στις μουσικές που αντηχούν σαν soundtrack των ημερών μέσα στο κεφάλι σου οι πόρτες κλείνουν εκατοστά ελάχιστα δίπλα στο πρόσωπό σου και εγκλωβίζεσαι και για ένα δύο τρία πέντε πολλά δευτερόλεπτα δεν κινείται τίποτα και το βαγόνι δεν φεύγει και σχεδόν ασφικτυείς και πάνω που κοντεύεις να σκάσεις επιτέλους ξεκινάει και χάνεσαι στους σκοτεινούς δρόμους και διαδρόμους αλλά παρόλα αυτά εσύ βλέπεις παντού φώτα και λάμψεις και αστέρια και ακούς καμπανάκια να χτυπάνε μέσα σου δυνατά και πιο δυνατά όλο και πιο δυνατά
και για μια στιγμή μονάχα μια στιγμή που όμως μοιάζει αιωνιότητα
ο κόσμος όλος σταματάει.
Μένεις εκεί να ανοιγοκλείνεις τα μάτια προσπαθώντας να ξεχωρίσεις την αλήθεια απ' το ψέμα το όνειρο απ' την πραγματικότητα και για ένα λεπτό μόνο τα κλείνεις.
Όταν τα ξανανοίγεις είναι σαν να βλέπεις τον ήλιο για πρώτη φορά σου τυφλώνει τα μάτια σε ζεσταίνει και αφήνεις να στεγνώσει τα υγρά ακόμη μαλλιά σου και θυμάσαι πως είναι να αναπνέεις θυμάσαι πως είναι να γελάνε τα μάτια σου θυμάσαι πως είναι να γελάει η ψυχή σου θυμάσαι πως είναι να χορεύεις και θυμάσαι πως μερικές φορές...

το όνειρο από την πραγματικότητα
δεν απέχει και τόσο πολύ.