Παρασκευή, Ιανουαρίου 26, 2007

Αναζητώντας ένα όνειρο

Δεν είμαι εγώ για τέτοια πράγματα... τελικά...
Μάλλον προσγειώθηκα σε λάθος πλανήτη. Ή ήρθα από λάθος πλανήτη, ποιος ξέρει; Τα πράγματα μπορεί να ήταν στραβά από την αρχή. Και ξέρεις γιατί; Γιατί κάθε φορά που βλέπεις ένα κομμάτι μου, εγώ πονάω. Ακριβώς επειδή το βλέπεις. Και όταν δεν το κάνεις πάλι πονάω. Ακριβώς επειδή δεν το κάνεις.
Αναρωτιέμαι γιατί κάθομαι και ασχολούμαι με όλα αυτά. Με γεμίζουν, δεν το κρύβω. Έχω να μάθω, να πάρω, να βρω και να ανακαλύψω. Ίσως και να δώσω μερικές φορές. Όμως όλα αυτά μέχρι ενός σημείου.
Χτες ένιωσα πάλι αυτό το κενό μέσα μου. Και αυτό το ίχνος ζήλειας που έρχεται κάθε φορά που βλέπω κάτι... ή που κάποιος αναφέρεται σε κάτι. Σχετικό. Άκουσα πάλι την καρδιά μου που συνεχίζει να ζητάει, να φωνάζει. Να το θέλει. Προσπάθησα να μεταπείσω τον εαυτό μου αλλά χωρίς αποτέλεσμα απ' ότι φαίνεται. Προσπάθησαν κι άλλοι...χα... ίσως αυτό να φταίει για όλα τελικά.
Και προσπαθώ να βρω ακόμα μια απάντηση. Γιατί; Γιατί συνεχίζω και δίνομαι σε πράγματα που έχουν ένα όριο; Μπορεί να με κάνουν να περνάω καλά, μπορεί και απ' αυτά να παίρνω κάτι όμως όχι αυτό που θέλω. Γιατί δεν πάλεψα περισσότερο γι' αυτά που πραγματικά η ψυχή μου λαχταρούσε; Και συνεχίζει να λαχταρά εδώ που τα λέμε. Γιατί δεν έκανα ακόμα μία προσπάθεια και πότε θα είναι πια αργά; Μήπως είναι τώρα; Μήπως ήταν χτες;
Βασίστηκα τόσο πολύ στους άλλους. Στα λόγια τους. Τα αναζήτησα. Ήθελα να τ' ακούσω αλλά δεν μ' άρεσαν και πολύ αυτά που έφτασαν στ' αυτιά μου τότε. Και τώρα σκέφτομαι πάλι αν άξιζε. Τι ξέραν αυτοί; Και αυτή η συγκεκριμένη τι ήξερε; Αν βρισκόταν κάποιος άλλος στο δρόμο μου και μου έλεγε τα αντίθετα; Θα με έπειθε εκείνος; Θα μου έδινε το κουράγιο και τη δύναμη να συνεχίσω; Γιατί δεν μπορούσα να τα βρω μέσα μου αυτά;
Γιατί... αν....
Τώρα τι κάνουμε είναι το θέμα.


Τσακισμένη. Όπως αποδεικνύεται όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί εγώ έκοψα μόνη μου τα φτερά μου. Εγώ πήρα την απόφαση να σταματήσω. Τότε. Και μετά πάλι ξανά. Γιατί έβρισκα τους λάθος λόγους. Γιατί τους έψαχνα στα λάθος άτομα. Και γιατί ποτέ μα ποτέ δεν εμπιστεύτηκα τον εαυτό μου. Ποτέ δεν μου έφτανα.
Ψάχνω να βρω ένα όνειρο. Ένα καινούργιο όνειρο γιατί τα παλιά τα έκανα κομμάτια μα πάλι στα ίδια καταλήγω. Κάτι δεν λέει αυτό; Αισθάνομαι πως τώρα είναι αλλιώς. Ξαναβρήκα το χαμόγελό μου, την αισιοδοξία μου, τα φτερά μου. Και τα βρήκα μόνη μου. Δεν μου τα έδωσε κανείς. Πατάω πιο γερά στα πόδια μου τώρα πια. Έχω δύναμη. Ίσως μπορέσω να πετάξω. Ίσως μπορέσω να κάνω και μια διπλή στροφή. Απωθημένο.
Τι περισσότερο χρειάζεται από τη φλόγα που καίει μέσα μου; Από το πάθος, τη θέληση, την αγάπη; Τι πιο πολύ;
Αντιφατικά όλα σήμερα. Διαφορετικά μεταξύ τους. Ίσως απλά πολύπλευρα. Όπως κι εγώ.
Όλα όμως τόσο αγαπημένα.
Το τραγουδάκι ας πούμε ότι είναι δώρο.

Σάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007

Now that I've found you

Με κοίταξε λες και δεν είχε ξαναδεί κάτι σαν εμένα. Στην αρχή έμεινε επιφυλακτικός, λίγο μακριά μου, μια μικρή απόσταση, και με επεξεργάστηκε. Με κοίταζε από πάνω ως κάτω εξονυχιστικά. Θαρρώ, προσπαθούσε να καταλάβει τι είμαι, ποια είμαι, πως ήρθα, από που ήρθα.
Η έκφρασή του δεν μου άφησε πολλά περιθώρια. Συνειδητοποίησα πως μάλλον ένιωθε ακριβώς όπως εγώ. Το βλέμμα μου θα πρέπει να έπεφτε με την ίδια έκπληξη και απορία πάνω του... με την ίδια λαχτάρα. Τι είναι αυτός; Πως βρέθηκε εδώ; Άραγε μπορεί και σκέφτεται; Μιλάει; Αν του μιλήσω εγώ, θα με καταλάβει;
Νόμιζα πως ήμουν μοναδική. Μόνη... μόνη... μόνη...
Δεν είχα αντικρύσει ξανά κάτι παρόμοιο.

"Τι πλάσμα είσαι εσύ;"
Άκουσα φωνή, πραγματική, αληθινή φωνή που απευθύνθηκε σε μένα. Δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας μου.
"Τι είσαι; Πως βρέθηκες εδώ;"
"Δεν ξέρω... δεν ξέρω... Εσύ;"
Αντί για απάντηση έπιασε το χέρι μου και με ανάγκασε να στροβιλιστώ γύρω από τον εαυτό μου. Ένιωθα τα μάτια του να αγγίζουν παρατηρώντας κάθε σπιθαμή του κορμιού μου. Παράξενο συναίσθημα αν σκεφτείς πως δεν με είχε ξανακοιτάξει. Ποτέ. Κανείς.
"Που μένεις;"
"Εδώ. Εσύ;"
"Εγώ... εκεί! Κάτσε, κάτσε να σε δω καλύτερα."
Έμενα να στέκω με δυσκολία όρθια στα δυο μου πόδια ενώ τριγύριζε γύρω μου. Ένας νυχτοπερπατητής. Λες και χόρευε δίπλα μου, αριστερά μου, δεξιά μου, μπροστά μου, μέσα μου. Τόσο απαλά λες και φοβόταν μην μ' ενοχλήσει. Κάθε τόσο άπλωνε με προσοχή το χέρι του, ίσα που μ' άγγιζε με τ' ακροδάχτυλα. Να θέλει να σιγουρευτεί ότι υπάρχω. Αισθανόμουν λες και διαπερνούσε ηλεκτρισμός το σώμα μου με κάθε του προσέγγιση. Τιναζόμουν. Ανατρίχιαζα. Μ' έναν τρόπο αλλιώτικο όμως. Τι μου συμβαίνει; Και ποιος, επιτέλους, είναι αυτός;
"Ξέρεις, μοιάζουμε κάπως", άκουσα τη φωνή του να λέει.
Μην έχοντας συναίσθηση του ίδιου μου του εαυτού δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω, να πω, να νιώσω. Άρχισα να παρατηρώ τα σημεία εκείνα του κορμιού μου που μπορώ να δω και αντιλήφθηκα πως δεν πρέπει να είχε και άδικο.
"Μοιάζουμε πολύ", μου είπε.
"Ναι. Αλλά δεν είμαστε ίδιοι, ε;"
Έκανε ένα βήμα πίσω και τα μάτια του καρφώθηκαν στα δικά μου με τέτοια ένταση που σχεδόν με έκανε να τρομάξω. Λες και προσπαθούσε να αποτυπώσει τα χαρακτηριστικά μου στο μυαλό του. Σαν να ήθελε να με χορτάσει. Ίσως φοβόταν ότι όλο αυτό ήταν απλά ένα όνειρο και ότι θα εξαφανιζόμουν από στιγμή σε στιγμή.
"Δεν έχω ξαναδεί πλάσμα σαν εσένα", τον άκουσα να λέει τελικά.
"Γιατί δεν ήρθες νωρίτερα;"
"Μα δεν ήξερα καν πως υπάρχεις... πως να 'ρθω;"
Ευχαριστώ για την έμπνευση εκείνους που μου την έδωσαν. Αν και αυτό μάλλον δεν θα το διαβάσουν ποτέ.