Κυριακή, Αυγούστου 06, 2006

Μου τη δίνουν οι Κυριακές


Μου τη δίνουν οι Κυριακές. Πάντα μου την έδιναν απ' όσο μπορώ να θυμηθώ. Δεν ξέρω πως μου έχει κάτσει έτσι. Σίγουρα δεν είμαι η μόνη.
Μου τη δίνουν γιατί δεν έχω συνηθίσει να μην είμαι μόνη σπίτι και τις Κυριακές σπάνια είμαι. Όταν δεν έχω κάτι να κάνω, να βγω καμμιά βόλτα, η μέρα κυλάει πάνω κάτω η ίδια τα τελευταία χρόνια. Χουζούρεμα το πρωί παρέα με τα περιοδικά απ' τις εφημερίδες, λίγο τηλεόραση, λίγο διάβασμα, λίγο νετ, φαγητό το μεσημεράκι, ξεκούραση και ύπνος afterwards και... πως περνάει το απόγευμα ακόμα δεν το έχω καταλάβει. Συνήθως δεν κάνω απολύτως τίποτα σημαντικό. Κάτι διαφορετικό έστω. Έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως όταν δεν περνάς καλά σου φαίνεται πως η ώρα δεν περνάει με τίποτα. Μα με τίποτα όμως! (Είχα δει και σχετικό πείραμα σε εκπομπή στο Discovery Channel!)
Μου τη δίνουν γιατί πάντα ακολουθεί μια Δευτέρα. Δεν νομίζω πως είναι και κανενός η αγαπημένη μέρα, ε; Μια Δευτέρα που προμηνύει το ξεκίνημα ακόμα μιας εβδομάδας, συνήθως πανομοιότυπης με την προήγουμενη. Παλιά είχε σχολείο, αργότερα πανεπιστήμιο, μετά δουλειά. Μονίμως κάτι όχι και τόσο ευχάριστο δηλαδή, άντε με μερικές - ελάχιστες το τονίζω αυτό! - εξαιρέσεις.
Τις Κυριακές ποτέ δεν ξεκινάει τίποτα. Αντιθέτως τελειώνει το Σαββατοκύριακο που για τους περισσότερους είναι η καθημερινή τους Ιθάκη. Άκουγα παλιότερα από μεγαλύτερούς μου να λένε πως ζούμε πλέον για ένα Σαββατοκύριακο και μου φαινόταν τελείως έξω από μένα. Η μεγαλύτερη βλακεία. Και να που φτάνω τώρα κι εγώ σε σημείο να μου φαίνεται γνώριμο. Αλίμονο και είναι μόνο η αρχή!
Προσπαθώ να γυρίσω πίσω με το μυαλό μου και να βρω την ανάμνηση κάποιας ευχάριστης Κυριακής.
Να θυμηθώ κάποια πρωινά, μάλλον μεσημέρια, που ξύπναγα μισοζαλισμένη-μισοχαρούμενη-μισολυπημένη - ανάλογα με το πως είχε εξελιχθεί η προηγούμενη βραδιά - να μυρίζω ακόμα το άρωμά μου στο σώμα μου, να με επηρεάζουν ακόμα οι αναθυμιάσεις από το αλκοόλ;
Να θυμηθώ κάποιες που με βρήκαν μακριά, έξω από το σπίτι μου και ήταν σίγουρα ευχάριστες εκπλήξεις;
Να τα θυμηθώ. Οι πρώτες πλέον, δεν μου λένε και κάτι. Πέρα ίσως από το γεγονός ότι μπορώ να πω ότι έζησα και εγώ κάποιες τέτοιες στιγμές. Οι δεύτερες πάλι, ok, ίσως κάπως καλύτερα!
Χαμογελάω στον εαυτό μου γιατί θυμήθηκα μόλις πως μια Κυριακή ήταν που άλλαξε η ζωή μου για πάντα. Πως μου διέφυγε εμένα αυτό; Μα βέβαια, δεν μπορεί να μου τη δίνουν και τόσο οι Κυριακές όταν έχω ζήσει μία που ήταν σίγουρα μια από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου! Μία που την περίμενα καιρό, που εξελίχθηκε πέρα από κάθε μου όνειρο και φαντασία. Που την έζησα ακριβώς όπως ήθελα, ακριβώς όπως της άξιζε!
Και τη ζω μέχρι τώρα. Θα μπορούσα να τη ζω μέχρι τώρα. Θα μπορούσα...
Ναι, υπάρχουν τελικά και Κυριακές που αποτελούν την αρχή για κάποια πράγματα. Δυστυχώς όμως ξεχνιούνται και αυτές μες τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Στο άγχος, στο στρες, στο τρέχα να τα προλάβεις όλα μαζεμένα. Αν είχα μόνο κρατήσει έστω τη μισή χαρά εκείνης της Κυριακής! Έστω τη μισή ανεμελιά, τη μισή αθωότητα... Είναι αργά τώρα πια;
Τελικά μου τη δίνουν οι Κυριακές όταν δεν είναι αυτό που θα 'θελα. Μου τη δίνουν όταν μου θυμίζουν τη μοναξιά μου.
Μου τη δίνουν γιατί μου θυμίζουν τη μοναξιά μου.