Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006

Don't - tell me what I wanna hear

Μην μου λες αυτά που θέλω ν' ακούσω. Όχι... Μην μου τα λες γιατί μπορεί να με πληγώσουν. Μπορεί να το πάρω πάνω μου και να επαναπαυτώ. Να ικανοποιηθώ και να χαρώ ίσως. Μην μου τα λες γιατί μπορεί κάποια στιγμή να τα πάρεις πίσω. Όχι, μην μου το κάνεις αυτό. Μην μου δώσεις αυτή τη χαρά. Ούτε και τη λύπη θέλω.
Μην μου πεις αυτά που θέλω ν' ακούσω γιατί μπορεί να το κάνεις μόνο και μόνο γι' αυτό.
Μην μου τα πεις γιατί μπορεί να τα εννοείς.
Μην μου πεις αυτά που θέλω ν' ακούσω γιατί μπορεί να τα πιστέψω. Μην μου τα πεις γιατί μπορεί να είναι ψέματα. Ή και αλήθεια...

Δευτέρα, Ιουλίου 17, 2006

Να ξέρει κανείς ή να μην ξέρει;



Τελικά είναι η άγνοια συνώνυμη της ευτυχίας; Είναι καλύτερο να μην γνωρίζουμε κάποια πράγματα που πιθανόν η γνώση τους να μας δυσαρεστούσε;
Αποφεύγοντας να μάθουμε κάτι, το μόνο σίγουρο είναι πως εμμένουμε να κατοικούμε σ' ένα κόσμο τελείως δικό μας, πλασμένο όπως εμείς τον έχουμε μέσα στο κεφάλι μας. Το κακό είναι πως ενδέχεται ο κόσμος αυτός να είναι... φανταστικός! Φανταστικός και με τις δύο σημασίες της λέξης. Από τη μία λοιπόν μπορεί να τον βλέπουμε καταπληκτικό, από την άλλη όμως μπορεί να μην παύει να είναι ένα δημιούργημα της φαντασίας μας, κάτι που να απέχει μακράν από την πραγματικότητα.
Συνήθως αποφεύγουμε να ρωτάμε για πράγματα τα οποία πιστεύουμε πως η γνώση τους θα μας δυσαρεστούσε. Και ίσως όντως να υπάρχουν κάποια θέματα που να μην χρειάζεται να τα ξέρουμε. Να μην υπάρχει ανάγκη να τα σκαλίζουμε και πολύ. Δεν μπορώ την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές να μην σκεφτώ τη μία και μοναδική ερώτηση που δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να κάνει. (Χαχα... μην χαίρεστε! Εννοείται πως δεν υπάρχει περίπτωση να μάθετε ποια είναι αυτή!) Δεν νομίζω πως χάνω κάτι που δεν ξέρω. Καλύτερα μάλλον είναι για μένα. Γιατί φαντάζομαι πως οποιαδήποτε πιθανή απάντηση δεν θα μου ήταν ευχάριστη. Το αποτέλεσμα βεβαίως θα ήταν το μυαλό μου να αρχίζει να πλάθει σενάρια - και δυστυχώς ή ευτυχώς το κάνει με μεγάλη ευκολία αυτό! - και κατά συνέπεια θα έπεφτα αιχμάλωτη σε ένα φαύλο κύκλο σκέψεων απ' τον οποίο δεν θα ξέφευγα ποτέ! Οπότε ποιος ο λόγος να ρωτήσω; Ποιος ο λόγος να θέλω απάντηση;
Μερικές φορές όμως, σαν να μπαίνει ένα τερατάκι μέσα μας, να βγάζει όλα τα άλλα και να κρατάει μόνο την περιέργεια. Και αυτή η ρημάδα δεν είναι και εύκολος αντίπαλος. Είναι να μην αρχίσεις να παλεύεις μαζί της. Δεν νομίζω πως υπάρχουν και πολλοί που μπορούν να της αντισταθούν. Μπαίνει στη μέση λοιπόν και σε κυριεύει. Και αρχίζεις και ψάχνεις, σκαλίζεις, αναζητάς - ίσως ακόμα να το κάνεις και κρυφά! Προσπαθείς να βρεις κάτι και άλλες φορές εύχεσαι ακριβώς το αντίθετο: να μην βρεις τίποτα! Να μην βρεις τίποτα δυσάρεστο, τίποτα που θα σου βάλει ιδέες στο μυαλό, τίποτα που θα σε στεναχωρήσει και θα σε βασανίσει. Τα πράγματα όμως δεν έχουν πάντα έτσι.
Μπορεί να ανακαλύψεις κάτι που θα σου προξενήσει όλα τα παραπάνω, ανεπιθύμητα συναισθήματα. Τι κάνεις τότε; Υποθέτω πως αν μπορείς, το βάζεις κάτω, το σκέφτεσαι, ενδεχομένως το συζητάς, ίσως το λύνεις, ίσως και όχι. Παίρνεις πάντως αποφάσεις. Αντιδράς. Αν όμως το είχες κάνει κρυφά, μπορείς να κάνεις κάτι απ' όλα αυτά; Θα πρέπει πρώτα απ' όλα να παραδεχτείς την περιέργειά σου αλλά και την πράξη σου! Κακά τα ψέματα, δεν είναι και ό,τι καλύτερο αυτό ε; Οπότε τι κάνεις; Τίποτα. (;)
Καταριέσαι την ώρα και την στιγμή που ενέδωσες; Μετανιώνεις; Λες ότι ίσως να ήταν καλύτερα να μην ήξερες;
Από την άλλη βέβαια, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μπορεί να μην βρεις και τίποτα. Οπότε ησυχάζεις κι εσύ, ησυχάζεις και το τερατάκι που εμφανίστηκε μέσα σου και μια χαρά... μέχρι να ξαναέρθει!
Υπάρχουν και κάποιες στιγμές όμως, που μπορεί απλά να βρεις κάτι απροσδόκητο. Κάτι που να σου δημιουργήσει ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία χαρά, συγκίνηση, ελπίδα... να σε κάνει να καταλάβεις κάποια πράγματα για τα οποία δεν ήσουν σίγουρος/η, αλλά ταυτόχρονα να σε λυπήσει. Ω ναι! Συμβαίνουν και αυτά! Τι κάνεις τότε; Κρατάς τα καλά; Τα άσχημα; Αναρωτιέσαι πότε να συνέβησαν όλα αυτά... πόσο να απέχουν από το σήμερα και τι από τα δύο να πλησιάζει περισσότερο στο τώρα. Και τρέχα γύρευε πάλι, άκρη δεν έχει η κλωστή, άκρη δεν βγάζεις.
Κάποιες φορές πίεσα τον εαυτό μου, το ομολογώ. Ένα κομμάτι μου ήθελε απελπισμένα να μάθει, να ψάξει, μπας και βρει τίποτα. Αλλά το απέφυγα. Το πολέμησα και το νίκησα και δεν ξέρω αν έχασα και τίποτα στην τελική. Ίσως να είχα μάθει νωρίτερα αυτά που έμαθα τώρα και να μπορούσα να καταλάβω καλύτερα. Και σκέφτομαι να δω τι μου προσέφερε τελικά αυτό. Κατάλαβα και τίποτα που το έκανα ή θα ήταν ίδια - καλύτερα; - τα πράγματα αν δεν το είχα κάνει;
Από τη μία λοιπόν στεναχωρήθηκα. Από την άλλη χάρηκα. Όχι, δεν ήταν ακριβώς χαρά... κάτι άλλο ήταν αλλά αδυνατώ να το περιγράψω. Απλά έμαθα κατά κάποιον τρόπο κάποια πράγματα τα οποία δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν έτσι όπως πίστευα ότι ήταν και με ικανοποίησε αυτό. Με ευχαρίστησε. Ίσως και να με εξέπληξε κατά κάποιο τρόπο... Θα ήταν καλύτερα να μην ξέρω; Θα είχα αποφύγει τον πόνο - που κατά κάποιον τρόπο εγώ η ίδια επέβαλλα στον εαυτό μου - αλλά δεν θα είχα μάθει ποτέ και τα υπόλοιπα. Πως γίνεται την ίδια στιγμή να αισθάνεσαι πως πέφτεις από τα σύννεφα και ταυτόχρονα πως πετάς; Πώς;
Δεν ξέρω... δεν ξέρω αν μπορώ να καταλήξω. Ίσως όπως είπα και στην αρχή, κάποια πράγματα να μην τα χρειάζεσαι. Εν γνώση σου και απόλυτα συνειδητά να τα αποφεύγεις ξέροντας πως το μόνο που θα σου προκαλέσουν είναι πόνος και ατελείωτες ώρες προβληματισμού. Η διαφορά όμως είναι πως αυτά που τουλάχιστον εγώ δεν θέλω να ξέρω... δεν έχουν καμμία σημασία πια! Δεν θα άλλαζε απολύτως τίποτα με το να τα μάθαινα! Δεν παίζει κανένα ρόλο! Είναι παρελθόν και... πράγματι δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα πια!
Όσο σκληρό και αν είναι όμως, μάλλον υπάρχουν και φορές που πρέπει να μαθαίνουμε και να ακούμε την αλήθεια όσο οδυνηρή και αν μας είναι εκείνη την ώρα. Δεν είναι δυνατόν να ονειροβατούμε συνέχεια! Κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα μας έρθει η σφαλιάρα και θα μας προσγειώσει και μάλλον είναι καλύτερα αυτό να γίνεται το συντομότερο δυνατόν. Γιατί μετά το μπαμ θα είναι πολύ μεγαλύτερο. Το ίδιο και ο πόνος μας.
Όταν συμβαίνουν κάποια πράγματα στο τώρα, όταν αυτά μας επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα, τότε μήπως είναι καλύτερα να τα γνωρίζουμε; Επιλέγοντας την άγνοια, επιλέγουμε κατά κάποιο τρόπο και το ψέμα. Δεν ξέρουμε αν ο κόσμος μας είναι όντως ο πραγματικός. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως εκείνοι που το κάνουν αυτό, να το κάνουν ακριβώς γι' αυτό το λόγο. Φοβούμενοι πως θα απογοητευθούν. Πως θα παρουσιαστεί μπροστά στα μάτια τους κάτι λιγότερο απ' αυτό που εκείνοι φαντάζονταν. Γι' αυτό και προτιμούν να μένουν εκεί και ας μην ξέρουν.
Όμως εγώ θέλω αλήθεια! Θέλω να ξέρω, θέλω να αισθάνομαι σιγουριά, ασφάλεια! Θέλω να ζω σ' έναν αληθινό κόσμο! Δεν θέλω να υπάρχουν σκέψεις που να μου τριβελίζουν το μυαλό! Γίνεται αυτό;

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Καλοκαίρι!


Καλοκαιράκι...
-αν και ο καιρός μας τα χαλάει λίγο αλλά δεν τρέχει τίποτα, εμείς έτσι κι αλλιώς θα κάνουμε του κεφαλιού μας! -
Να ξυπνάς το πρωί και να τρέχεις να φορέσεις το μαγιό σου, να πιεις τον πρώτο καφέ της ημέρας και κατευθίαν στην παραλία. Με ρακέτες και ταβλάκι. Να τρέχεις και να βουτάς στα βαθιά, να κάνεις το πρώτο μακροβούτι και να σε γαργαλάει η άμμος ή οι πέτρες στην κοιλιά σου. Να κρύβεσαι πίσω απ' τα γυαλιά σου και να χαζεύεις. Να περπατάς ξυπόλητος στην άμμμουδια και να μυρίζεις τη θάλασσα. Να μην χορταίνεις... Να σε τσούζει η αρμύρα στα σκασμένα σου χείλη και να μένεις επίτηδες με το αλάτι στα μαλλιά επειδή έτσι δείχνουν πιο ωραία. Να κουρνιάζεις στην αγαπημένη πετσέτα και να τσαντίζεσαι γιατί φαίνεται πως όσο μεγαλώνεις γίνεσαι και πιο ανέμελη και την γεμίζεις συνέχεια χαλικάκια. Να ξαπλώνεις και να σε τυφλώνει ο ήλιος. Να πας να στρίψεις τσιγάρο και να βλέπεις τον καπνό ανάκατο με φύκια. Να πλατσουρίζεις στα βαθιά και να ψάχνεις να βρεις την αγκαλιά του. Να σε τραβάει ξαφνικά από τα πόδια και να σε ρίχνει μέσα πριν προλάβεις να κλείσεις τη μύτη σου! Να εκνευρίζεσαι που κατάπιες νερό και ταυτόχρονα να χαίρεσαι επειδή διασκεδάζεις!
Και μετά στο ταβερνάκι. Να σου σπάει τη μύτη η μυρωδιά απ' το φρέσκο ψάρι, τα καλαμαράκια και το ούζο και εσύ να προτιμάς πάντα μπύρα. Να τρως του σκασμού, σαλάτα, φετούλα, τζατζίκι, πατάτες. Αλλά πάντα να βρίσκεις χώρο μετά για καρπούζι, πεπόνι ή και παγωτό! Να το παίρνεις σε χωνάκι και να λιώνει στα χέρια σου πριν προλάβεις να το φας. Να σκουπίζεσαι με αρωματικά μαντιλάκια που μυρίζουν CK one.
Να χουζουρεύεις τα μεσημέρια, αναζητώντας λίγη σκιά υπό τους ασταμάτητους ήχους των τζιτζικιών. Να μην σε νοιάζει αν θα γεμίσουν αλάτι τα σεντόνια και να το γεύεσαι από το σώμα του αγαπημένου σου. Να διαβάζεις και να λύνεις σταυρόλεξα και να ξεχνάς την ύπαρξη της τηλεόρασης. Να τριγυρνάς χωρίς παπούτσια και να βρέχεις τα πόδια σου κάθε τόσο με το λάστιχο για να δροσιστείς. Να πίνεις τον παγωμένο σου καφέ με την πιο όμορφη θέα να απλώνεται απλόχερα μπροστά στα μάτια σου. Θάλασσα μπροστά, πίσω βουνό.
Να φοράς λεπτά μακρυμάνικα όταν πιάνουν οι πρώτες ψύχρες. Να βάζεις παντού φιδάκια και παστίλιες για να γλυτώσεις από τα κουνούπια. Να τρως τεράστια σουβλάκια απ' όλα και να πίνεις το ποτό σου δίπλα στο κύμα. Ένα τσακ να κάνεις και να σε χτυπάει στα πόδια. Να κάνεις βόλτες χέρι-χέρι στα σοκάκια. Να αγοράζεις ντόπια γλυκίσματα, κολιέ, κομπολόγια. Να δένεις βραχιολάκια στα πόδια σου. Να συγκρίνεστε για το ποιος έχει κάνει το καλύτερο μαύρισμα και να φοράς συνέχεια λευκά για να το αναδεικνύεις. Να βγάζεις συνέχεια φωτογραφίες. Να κάνεις μπάνιο το βράδυ υπό το φως του φεγγαριού χωρίς μαγιό και μετά να τουρτουρίζεις και να αγκαλιάζεστε για να ζεσταθείτε. Να κοιτάς τα φωτάκια κάτω και τα αστεράκια ψηλά.
Με καλή παρέα. Την καλύτερη πάντα! Αυτή που την κοιτάς στα μάτια και βλέπεις μέσα της και το ίδιο και αυτή. Εκείνη που σε κάνει να χαμογελάς και που ξέρεις πως μαζί της θα περάσεις αξέχαστα. Που θα σε πειράζει, θα σε αγκαλιάζει, θα σε φιλάει και θα παίζει μαζί σου. Με αυτή που θα ήθελες να κάνεις πάντα διακοπές!
Για να ζήσεις στιγμές και μετά να φτιάξεις αναμνήσεις που θα τις χώσεις βαθιά σε ένα κοχύλι να ακούγεται και ο ήχος της θάλασσας. Θα τις κρατήσεις μέσα στην καρδιά σου και θα τις θυμάσαι για πάντα. Θα αγαλλιάζει η ψυχή σου και θα αισθάνεσαι τυχερός!
Να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή!

Παρασκευή, Ιουλίου 07, 2006

4 χρόνια πριν


Πέρασες κάποτε κι εσύ από εδώ
αφήνοντας πίσω σου
ανεξίτηλα τα σημάδια
και το δρόμο βαθιά χαραγμένο.
Δίχως να σκεφτείς τις επιπτώσεις.
Ήσουν εσύ που έφερες το φως
σ' αυτή την πόλη.
Ήσουν ο ήλιος που της έδωσε ζωή.
Έβαλες χρώμα στους τοίχους της,
μύρια λουλούδια στην καρδιά της
και άπλωσες αστέρια στο νυχτερινό της ουρανό
Και τώρα όλα αυτά τα παίρνεις πίσω
Εγώ...
μ' ένα κομμάτι ήλιο στο χέρι
κλεισμένο στο φανάρι αυτό που μου χάρισες
- ίσως το μόνο που έχει μείνει πια από σένα -
τριγυρνώ στους δρόμους
στα ατέλειωτα μονοπάτια,
της απέραντης τούτης, παράξενης πόλης.
Ακολουθώ τα ίχνη, θολά πια,
που άφησε το τραγούδι της ψυχής σου
Ψάχνω να βρω τα βήματά σου
και να πατήσω πάνω τους
μήπως και φτάσω εκεί που τώρα είσαι εσύ.
Δεν ξέρω αν φεύγεις για να χαθείς από μένα
μα αν είσαι ακόμα εδώ θα σε βρω.
Και μπορεί να καταφέρω να σε πάρω μαζί μου πίσω.
Ή ακόμα και να συνεχίσουμε το μυστήριο αυτό ταξίδι
μαζί.
Κι όμως ψάχνω, ψάχνω
και σ' αναζητώ παντού.
Δεν θα σταματήσω αν δεν σε βρω
ή αν ανακαλύψω ότι δεν είσαι πια εδώ.
Φοβάμαι.
Κάπου, κάπου νιώθω πως σε χάνω.
Φοβάμαι.
Το φως χάνεται σιγά σιγά
Μα δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο,
όχι έτσι.
Κάθομαι σε μια γωνιά
και με το κεφάλι κρυμμένο στα χέρια, κλαίω.
Τι σ' έκανε άραγε να φύγεις;
Ή μήπως είμαι εγώ που χάθηκα,
που έφυγα χωρίς να το καταλάβω μακριά σου;
Μήπως είσαι ακόμα κάπου εδώ κοντά μου;
Μήπως κρύβεσαι για να με κάνεις να σ' αναζητώ;
Για να δεις μέχρι που θα φτάσω;
Μπορεί και να με κοιτάζεις τώρα από κάπου και να γελάς.
Που εγώ πονάω, που χάνομαι, που πέφτω
Κλαίω. Κι εύχομαι να ερχόσουν εσύ,
να μου έπιανες το χέρι σφιχτά,
να μ' αγκάλιαζες.
Να με κοίταζες στ μάτια και να μου έλεγες πως όλα τελείωσαν,
να μην φοβάμαι τίποτα πια.
Και να μ' αγκάλιαζες ξανά.
Κι είναι τότε που νομίζω πως ακούω τη φωνή σου,
να μου λέει, προχώρα, είμαι εδώ,
σε περιμένω.
Και με κάνει να σηκώνομαι ξανά.

Το φως χάνεται...
Δεν ξέρω ούτε που πάω
Ακολουθώ το δρόμο που δείχνει η καρδιά.
Υποθέτω πως κάπως έτσι θα 'κανες κι εσύ.
Νιώθω τα πόδια μου παγωμένα
το κρύο ανεβαίνει αργά
παντού, σ' όλο μου το σώμα.
Αφουγκράζομαι τους ήχους της πόλης
και προχωρώ.

Το φως χάνεται
μαζί του κι εσύ.
Αναρωτιέμαι αν σε φτάνω
ή αν απομακρύνομαι κι άλλο
από σένα.