Τετάρτη, Ιουνίου 28, 2006

Μελαγχολία


Πίστευα πως δεν θα ερχόταν ποτέ αυτή η ώρα. Ακόμα και τώρα που το γράφω, το σκέφτομαι, το αισθάνομαι, προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως υπάρχει ακόμα ένα παραθυράκι. Ίσως ψηλά, πολύ ψηλά, δύσκολο για μένα να το φτάσω. Ίσως να μην μπαίνουν παρά μόνο μια-δυο ακτίνες φωτός, όμως είναι εκεί. Υπάρχει. Υπάρχει; Δεν ξέρω...
Δεν ήθελα να συμβεί ποτέ αυτό. Το απευχόμουν. Μα τώρα βλέπω τον εαυτό μου να αλλάζει. Κάποιες στιγμές δεν με γνωρίζω καθόλου πια. Αισθάνομαι σαν τρίτος παρατηρητής και μόλις λέω ή κάνω κάτι, σκέφτομαι "εγώ το είπα τώρα αυτό;", "εγώ το έκανα;". Πως; Γιατί; Οι πράξεις μου μου φαίνονται τελείως ξένες. Αδιάφορες. Με εκπλήσσουν. Αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Δεν ελέγχω τον ίδιο μου τον εαυτό. Σαν να έχω κυριευτεί από κάποιον άλλο, ξένο, που δεν ξέρει τι έχω περάσει τόσο καιρό, τι έχουμε περάσει μαζί, τι έχω νιώσει...τίποτα. Και λειτουργεί ανίδεος. Άσχετος από όλα αυτά.
Με τρομάζει.
Σε μισώ και σένα γιατί μου το κάνεις πιο εύκολο. Πως μπορείς αλήθεια; Άθελά σου γίνεται σίγουρα, μα καμμία προσπάθεια; Τίποτα για να το αποφύγεις; Να με κάνεις να δω τα πράγματα αλλιώς;
Δεν μου φτάνω εγώ πια. Κουράστηκα και όσο και αν κλείνω τα μάτια έχω αρχίσει και το βλέπω. Απορώ, εσένα πως δεν σου έχει γίνει τόσο ξεκάθαρο. Ίσως ακόμα και τώρα, με κάποιον τρόπο, άθελά μου κι εγώ ή μη, να καταφέρνω να το κρύβω. Νομίζω πως έχω αρχίσει να αδειάζω κι εγώ όμως σιγά σιγά. Όσο δίνεις, κάτι πρέπει να υπάρχει εκεί που να τροφοδοτεί την πηγή ενέργειάς σου. Να σε κάνει να βρίσκεις κι άλλα να δώσεις. Να συνεχίσεις να θες να δίνεις. Αλλά πουντο; Έχω βγάλει τις παρωπίδες πια και - τρέμω να το παραδεχτώ - αλλά δεν ξέρω αν βρίσκεται τίποτα εκεί.
Μου λες... έχεις χίλια δυο να μου πεις. Να βρεις ευθύνες να μου ρίξεις. Να πεις πως το φταίξιμο είναι δικό μου. Όμως εσύ τι κάνεις;
Κι έρχεται κάποια στιγμή που αυτά που είχα τόσο καιρό μέσα στο κεφάλι μου για τον εαυτό μου, επιβεβαιώνονται από λόγια τρίτων. Δεν με κάνει να νιώθω καθόλου καλά αυτό. Πέφτεις. Χάνεσαι.
Εγωισμός. Πείσμα. Ξεροκεφαλιά. Λέξεις, έννοεις, τόσο γνωστές. Τόσο κατάλληλες να προσδιορίσουν και σένα και μένα. Εμένα; Ίσως εμένα όπως ήμουν. Τώρα μάλλον τις έδιωξα. Το θέλησα αλλά βοήθησες κι εσύ. Πάντα πίστευα - και το ξέρεις - πως έχεις τόσα πράγματα μέσα σου που δεν τα βγάζεις. Δεν άφηνες κανέναν να τα δει με αποτέλεσμα να μην τα βλέπεις κι εσύ ο ίδιος. Όμως εγώ τα είδα. Και μετά από λίγο είδα και μια πόρτα να μου κλείνει στα μούτρα.
Τίποτα δεν βρέθηκε ικανό να με κάνει να σκεφτώ αλλιώς. Να ξυπνήσω ίσως, θα έλεγαν μερικοί. Τίποτα απολύτως παρά μόνο αν ήξερα, αν ένιωθα, αν μου το έλεγες πως για σένα ήταν αλλιώς. Έφτασα σε σημείο να προσπαθώ να σε αναγκάσω να μου το πεις αλλά τίποτα. Λόγια πολλά. Παρεμφερή. Αλλά δεν άκουγα τίποτα που να μου λέει τέλος. Μήπως δεν άκουγα;
Πως γίνεται τόσο καιρό να μην έχεις πάρει χαμπάρι τίποτα; Πως γίνεται όταν σου λέω πως κάτι με πειράζει, με στενοχωρεί να μην σε νοιάζει παρά να βλέπεις μόνο το πως αισθάνεσαι εσύ; Ξέρω, ξέρω ότι με νοιάζεσαι αλλά αυτό μου δείχνεις. Κρίμα.
Δεν πίστευα ποτέ σ' αυτά που λένε διάφοροι για τις καταστάσεις. "Οι περιστάσεις φταίνε για το ένα, οι καταστάσεις φταίνε για το άλλο...". Εγώ ήμουν εκεί και πάλευα. Προσπαθούσα με όλες μου τις δυνάμεις και όταν αυτές τελείωναν, έβρισκα κι άλλες. Κι άλλες, κι άλλες. Δεν με έβλεπες; Που ήσουν εσύ;
Έμαθα να ακούω τον εαυτό μου. Να δίνω βάση στο ένστικτό μου, ό,τι κι αν λέει το μυαλό, γιατί μου απέδειξε πως πέφτει μέσα. Πόνεσα. Σε έκανα κι εσένα να πονέσεις και το ξέρω και εκείνες τις φορές πόναγα διπλά. Όμως σηκώθηκα και πάλι από την αρχή. Να πρέπει να αποδεικνύω κάθε φορά και από κάτι. Μέχρι πότε; Τι μου απέδειξες εσύ; Τι μου αποδεικνύεις τώρα;
Ζητάμε συγνώμη όταν έχουμε καταλάβει το λάθος μας. Όταν θέλουμε να μας δοθεί η ευκαιρία να επανορθώσουμε και να συγχωρεθούμε, και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Έχουμε τύψεις...αλλά κάποιος είπε πως "η ομολογία δεν είναι μετάνοια, είναι ανακούφιση. Ξεφορτώνεσαι την αμαρτία σου, τη φορτώνεις σε κάποιον άλλο κι απαλλάσσεσαι από την ενοχή". Σκέψου το.
Ξέρω πως είμαι τον τελευταίο καιρό. Φαντάζομαι πως δεν θα σου αρέσω και πολύ έτσι. Εδώ δεν αρέσω σε μένα την ίδια. Όμως έχεις βάλει κι εσύ το χέρι σου και θα όφειλες να το παραδεχτείς. Όχι σε μένα ίσως, αλλά σε σένα σίγουρα.
- Ποιος δουλεύει ποιον;
Σκεφτόμουν σήμερα να μην πω τίποτα. Να σε προφυλάξω κατά κάποιον τρόπο από τα μάτια και τα λόγια τρίτων. Μα δεν ξέρω τι νόημα έχει και αυτό. Μετά από το πρωί, μου διέλυσες τις όποιες αμφιβολίες. Θα μιλήσω και ξέρω πως μάλλον δεν θα μ' αρέσει αυτό που θα ακούσω ως απάντηση. Θα είναι η αλήθεια όμως και κάποια στιγμή πρέπει να την δω.
Δεν ξέρω τι χρειάζεται πια. Αρκεί η αγάπη; Εγώ η χαζή ρομαντική και ονειροπόλα, μου φαίνεται πως έχω αρχίσει και κατεβαίνω από τα σύννεφα. Μάλλον το σωστό θα ήταν να πω πως έφαγα τούμπα και έσκασα κάτω με το κεφάλι.
Παραζαλισμένη ακόμα, όλα γυρίζουν γύρω μου. Δεν βλέπω τίποτα καθαρά. Όλα θολά και μαζί τους κι εσύ.
Μην χαθείς τελείως. Μην εξαφανιστείς.
Μην γίνεις κι εσύ ένα τίποτα.
Μην...